Erik Satie (1866-1925) was een Franse componist en pianist, bekend om zijn karakteristieke, minimalistische pianomuziek en excentrieke persoonlijkheid. Hij groeide op in Parijs en studeerde aan het Conservatorium van Parijs, hoewel hij nooit afstudeerde. In de jaren 1880 speelde Satie piano in cafés in Montmartre en begon hij met het componeren van kenmerkende werken zoals de Gymnopédies en Gnossiennes. Na een rustige periode hervatte hij zijn studie aan de Schola Cantorum, wat leidde tot groter compositorische succes. Satie werd een centrale figuur onder opkomende componisten en inspireerde kunstenaars zoals Ravel, Debussy en later John Cage. Zijn muziek wordt gekenmerkt door eenvoudige melodieën, onopgeloste harmonieën en onconventionele structuren, vaak met speelse of absurde titels. Hij is vooral bekend om zijn solo pianostukken, maar schreef ook balletten zoals Parade, een samenwerking met Jean Cocteau en Pablo Picasso, en het drama Socrate. Satie leidde een teruggetrokken leven in Parijs, bekend om zijn eigenzinnige kledingstijl en gewoonten, en bleef ongehuwd. Zijn innovatieve, geestige aanpak had een blijvende invloed op de moderne muziek.